MIL-DTL-16232 — ผิวฟอสเฟตหนาพร้อมน้ำมันกันสนิม

ขอบเขต — และสิ่งที่มาตรฐานนี้ไม่ครอบคลุม

MIL-DTL-16232 คือสเปกรายละเอียดของกระทรวงกลาโหมสหรัฐ สำหรับผิวฟอสเฟตหนาบนชิ้นงานเหล็ก โดยแยก Type ซึ่งคือเคมีของผิว (ฐานแมงกานีสหรือฐานสังกะสี) ออกจาก Class ซึ่งระบุว่าตามด้วยการปรับผิวเสริมแบบใด (โดยทั่วไปคือน้ำมันกันสนิม) หรือไม่มีเลย เอกสารนี้ใช้แทน MIL-P-16232 เป็นสเปกผิวเคลือบ ไม่ได้กำหนดสมบัติเชิงกล ไม่ครอบคลุมการชุบสังกะสีไฟฟ้า และเช่นเดียวกับเอกสารฟอสเฟตทุกฉบับ ประสิทธิภาพกันกร่อนเป็นของผิวเคลือบบวกน้ำมัน ไม่ใช่ของชั้นผลึกเพียงลำพัง

มาตรฐานเป็นเอกสารที่มีลิขสิทธิ์ เราอธิบายขอบเขต เจตนา และการใช้งานจริงด้วยถ้อยคำของเราเอง กรุณาซื้อฉบับปัจจุบันจาก ISO, ASTM, DIN หรือหน่วยงานมาตรฐานของประเทศคุณ

ข้อที่มีผลจริงในสายการผลิต

• 1Type กับ Class เป็นการตัดสินใจสองเรื่องและต้องระบุทั้งคู่ Type ที่ไม่มี Class ทำให้ตัวแปรสำคัญที่สุด — ว่ามีน้ำมันบนชิ้นงานหรือไม่ — ไม่ถูกกำหนด
• 2ผิวฐานแมงกานีสคือกลุ่มหนา สีเข้ม เน้นทนสึก ส่วนฐานสังกะสีใช้เมื่อต้องการผลึกเบากว่าและเข้ากับสีหรือน้ำมันได้ดี
• 3น้ำหนักเคลือบคือค่าตรวจรับ ระบุเป็น g/m² หรือ g/ft² แล้วแต่ฉบับ ต้องเช็กว่าแบบของคุณหมายถึงหน่วยไหน
• 4เนื่องจากเป็นผิวหนา ผลต่อขนาดเกลียวมีจริง ควรตกลงพิกัดเกลียวและการเช็กเกจหลังเคลือบก่อนเริ่มผลิต
• 5เอกสารตระกูลนี้มีการแก้ไข และบางครั้งถูกแทนที่หรือยกเลิก ให้ใส่ตัวอักษรฉบับแก้ไขในใบสั่งและยืนยันว่ายังใช้อยู่

สิ่งที่ต้องเขียนในแบบหรือใบสั่งซื้อ

• Type (ฐานแมงกานีสหรือสังกะสี) และ Class (การปรับผิวเสริม) พร้อมตัวอักษรฉบับแก้ไข
• ข้อกำหนดน้ำหนักเคลือบและหน่วยที่ใช้
• ระบุน้ำมันหรือสารกันสนิมตามสเปก และผู้เคลือบเป็นคนทาหรือขั้นตอนถัดไปเป็นคนทา
• พิกัดเกลียว และต้องเช็กเกจหลังเคลือบหรือไม่
• ผิวสำคัญและบริเวณที่ต้องปิดกัน

ปัญหาที่เกิดเมื่ออ้างมาตรฐานแบบหลวม ๆ

• เขียนแค่ "MIL-16232 Type M" ไม่มี Class จึงไม่มีข้อกำหนดน้ำมัน จึงไม่มีผลกันกร่อนที่ทำซ้ำได้
• อ้างหมายเลข MIL-P- ที่ยกเลิกแล้วจากแบบเก่า แล้วเหมาว่าเอกสารปัจจุบันเขียนเหมือนเดิม
• ระบุผิวแมงกานีสหนาบนเกลียวละเอียดซึ่งจะเช็กเกจไม่ผ่าน
• เทียบชั่วโมงละอองเกลือระหว่างล็อตที่ชุบน้ำมันกับล็อตที่ไม่ชุบ